เมื่อวานนังฟางโทรมา มันโทรมาโดยทิ้งความรุสึกนึงไว้กับเพื่อนคนนี้

มันร้องไห้ กูถามมันมึงเปนอารัย มันบอกว่ามันคิดถึงเพื่อน

มันอยากกลับไปรร. มันอยากเจอพวกเรา มันไปค้นรุปเพื่อที่

จาเอารุปตัวเองไปอัด แต่เสือกมาเจอรุปพวกเรา รุปที่ถ่ายด้วยกัน

(รุปที่มีแต่ความทรงจำดีดี) มันเรยร้องไห้ เพราะมันคิดถึง

กูไม่รุจาพูดยังงัย เพราะช่วงเวลาที่ผ่านมากูก้อพยายาม ที่จาไม่คิดถึงเรื่องนี้

แต่มันได้ถูกกระตุ้นขึ้นมา เพราะอีฟาง กูได้แต่บอกมันไปว่า

ตอนนี้ อนาคตของมึงก้ออยู่ที่ตัวมึง มันจะดีรึไม่ดีอยู่ที่ตัวมึงจาเลือกทางไหนนับจากนี้

แต่ พวกกูยังอยู่ยังไม่หายไปไหยหนิ ยังงัยสักวัน

ไม่ว่ามันจานานแค่ไหนเราก้อต้องไปพบกัน

ส่วนรร. มันก้อยังคงตั้งอยู่ตรงนั้น ไม่มีคัยย้ายมันไปไหน

พวกอาจารก้อยังอยู่อีกตั้งสองสามปีนู้นกว่าบางคนจาเกษียร

เค้าก้อยังคงอยู่รอให้มึงกลับไปอย่างคนที่มีอนาคตที่ดี

ยังงัยเพื่อนก้อคือเพื่อนเวลาผ่านไปยังงัย กูก้อยังเปนอีนุ่นคนเดิม ที่เคยชวนมึง

โดดเรียนบ่อยๆอยู่ดี (555+) ไม่ต้องร้องแร้ว พวกกูรักมึง เคยรักยังงัย

ก้อยังรักเหมือนเดิม มันจบท้ายการสนทนาด้วยประโยคที่ว่า มันรักกู มันคิดถึงกู

.... แร้วก้อวางหูไป .... มึงรุมะอีฟางมึงทิ้งความรุสึกหนักอึ้งให้กู

ความรุสึกกลัว กลัวว่าเมื่อเวลาผ่านไปทุกอย่างจาไม่เหมือนเดิม

ทุกๆอย่างอาจจาโดนกลืนหายไปโดยกาลเวลา ไม่มีคัยรับประกันได้

ไม่มีคัยยืนยันกับกูได้ เพราะเวลานั้นยังมาไม่ถึง

........................................................................

ทุกๆครั้งที่นึกย้อนกลับไป มันมีแต่ความสุข เมื่อนึกถึงเวลาที่ได้อยู่กะพวกมึง

บางทียังนึกเสียดายตัวเอง ที่คิดเริ่มอารัย ช้าไป เสียดายที่มาสนิท

กับบางคนช้าไป เสียดาย ที่มาร่วมเฮฮากับบางคนน้อยไป เสียดาย

ที่ไม่ได้อยู่เคียงข้างบางคนเวลาที่เค้าทุกข์จัย ถามตัวเองตลอดว่า

ที่ผ่านมาได้ทำตัวเปนเพื่อนที่ดีพอแร้วรึยัง

....................................................................

เวลามันผ่านไปแร้วมันก้อไม่เคยยอมย้อนกลับมาเพื่อคัย

แต่สำหรับกู เวลาได้สอนให้กูรุว่า เพื่อนสำหรับกู มีค่ามากมายเสมอ

ที่กูมีวันนี้ ได้มายืนจุดนี้ ส่วนนึงก้อเพราะมีเพื่อน ถ้าไม่มีพวกมึง

คัยจาคอยตบกะบาลกูเวลากูเหลวแหลกสุดๆ

คัยจาเดินจับมือกะกูเวลาที่กูต้องการเพื่อนร่วมทาง

คัยจาคอย จับบ่ากูไว้แน่นๆ เมื่อเวลาที่กูร้องไห้

กูรักพวกมึงนะเว้ย รักมากจิงๆ ถึงแม้กูไม่ค่อยพูดคำนี้กับพวกมึงเท่าไหร่

เพราะคนอย่างกูพูดคำนี้แร้วมันรุสึกกระดากปาก (555+)

......................................................................................

++ วันนี้กูอัพบล๊อกทั้งน้ำตาเรย 555+ อนาทตัวเองแท้

++ ขอบคุนด้อน ที่ไม่เย็นชาใส่ยังคงให้ความรุสึกดีดีตลอด แม้รุว่านุ่นคิดยังงัย

++ ขอบคุนไหมแระพี่แป้งที่เตือนให้คิดเรื่องด้อน แระทบทวนความรุสึกตัวเอง

++ ขอบคุนเพื่อนทุกคน ที่ยังคงรักษาคำว่าเพื่อน ไม่เคยหนีหายกูไปไหน

++ สัญญาเว้ยว่าจาทำตัวให้เข็มแข็ง จาไม่ทำตัวขี้แงแร้ว มะต้องห่วง (จาทำได้มะเนี้ย)

++ รักมาก รักจนไม่มีอารัยจาสร้างมาเปนคำพูดได้มากกว่านี้

ดีจัยที่ฟ้าให้กูเกิดมา แถมให้โชคสองชั้น เพราะว่ากูเกิดมาเจอพวกมึง 555+