อัพย้อนไปวันพุธเรยคร่ะ

อัพด้วยความสมเพสตัวเองเรยกู ด้วยความที่เครียจจนสุดจาทน

แระตัวกูเองก้อทนมาจนถึงจุดระเบิดแร้ว

เรยไปเมาแม่งเรย แต่คงเป็นเพราะวันนั้นกูพึ่งไปวิ่งมา แถมท้องว่างอีก

กินไปได้ไม่กี่ขวดกุก้อ เหมือนคนโดนถอดปลั๊กอ่ะ ดับเรยทุกสิ่ง

จนอีกวันตื่นมาพร้อมเบ้าตาบวมเป่ง แระ หัวที่ปวดแทบระเบิด

เรยถามแอ้ให้มันเล่าให้ฟังเพราะจำได้ลางๆ แต่มันเหมือนฝัน

เรยได้รุว่า เมาสนิท สาลี่โทรมา กูไปบอกรักสาลี่ซะงั้น

เดินเซเป็นฟันปลา แถมไอ้ที่เลวสุดๆ คือกูไปหลับอยู่ตรงทางเดินเข้าคณะตัวเอง

หลับแม่งบนพื้น นั้นแหละ สภาพกูคงแย่สุดๆ แอ้ก่าถั่วเล่าว่า

กูร้องไห้หนักมาก ร้องไปยัดแอลกอฮอลล์ไป (...!)

.........................................................................

แร้ววันนี้อยู่เอาตุ้มหูมาให้กู (เพื่อ)

มันคืออารัย นุ่นไม่เข้าจัย นุ่นงง?

คิดอารัยอยู่ อารัยห๊ะ ต้องการจาสื่อว่าอารัย

.............................................................................

กำแพงสูงขึ้นมาแร้วหล่ะ ถ้าเปนครั้งก่อนๆนุ่นคงส่งข้อความไปหาวันนี้

แต่ไม่แร้วนะ ไม่ส่งไปแร้วนะ จาอยู่ของนุ่นแบบนี้

จาไม่วิ่งเข้าหา ถ้าคุณคิดจากลับมา ก้อปีนข้ามมันมาเอง

ทำไม่ได้ สู้ไม่ไหวก้อถอยกลับไป นุ่นไม่พังกำแพงเพื่อคัยแร้ว ปีนเอาเอง

ถ้าไม่ชัดเจนก้ออยู่แบบนี้แหละ สนุกดี (...!)

............................................................................

++ รักพวกมึงหว่ะขอบคุนนะเว้ย ที่เปนห่วงกู ดูแลกู เอ+เด ตลอดไป

++ น้ำตาที่ไหลให้มันเปนประสบการ์ณ

++ ระหว่างเราคืออารัย

++ เหนื่อยคร่ะเรียนเหนื่อยมากมาย แต่หนุกดี มันเปนทางเว้ย 555+

++ จาให้หนูวิ่งอีกนานมั้ยคร่ะ จาตายแร้วนะคร่ะอีพี่